5 maart 2026, bijna in Lozinghem - parc Olhain

 De nacht was weer fris en vochtig. Vili heeft zijn plek gevonden in de tent : rechts boven, ik rechts onder, Pierrick links. Deze keer helden we af naar beneden.

We staan op om 7:30, ontbijten met thee en een sandwich van gisteren en zijn klaar om 9:00. We vertrekken direct in short. Deze keer geen mist maar een mooie ochtend zon. Vrij snel komen we aan in Lozinghem, een klein proper dorp. Het parcours is niet altijd even goed aangeduid. Daarna volgt Marles-les-Mines. Vroeger een mijnwerkersstad. Je ziet het nog aan de typische straten met mijnwerkers huizen, de grote mooie parken, de goede sport infrastructuren, het prachtige gemeentehuis. We stoppen bij een bakker voor de klassieke koffie + koffiekoeken + sandwiches. Daarna gaat het verder richting Bruay-la-Buissière. De omgeving is getekend met de terrils. Het verleden van een streek. Pierrick zijn vader is zijn hele leven arts geweest in een mijnwerkers site in Henin-Beaumont. Pierrick heeft een affiniteit met deze regio. Rond de middag komen we aan in Bruay-la-Buissière. Ik dacht dat we door de stad zouden gaan en daar iets zouden kunnen eten. Maar nee hoor. We gaan langs de stad en komen niets tegen. Dus wandelen we verder. Het parcours gaat weer over een oude spoorwegbedding. Heel mooi om te wandelen. Ook wat afgeschermd van de zon door de begroeiing. Rond 12:40 houden we een stop. We halen de tent uit de zak om te laten drogen. We geven Vili eten maar weer wil hij niet zo goed eten. Komt het door de warmte ? Is het omdat de dag een ander ritme heeft dan thuis ? Zelf eten we een sandwich. Na een uur gaan we verder. Nog steeds over de spoorwegbedding, dan door het gehucht Houdain. Bij het verlaten van dit dorp komt er weer een stevige klim. We moeten ook regelmatig stoppen om Vili te laten drinken. Het is warm voor hem. Daarna trekken we naar het dorp Rebreuve-Ranchicourt. Een klein dorp met prachtige architectuur : kapel, kasteel. Van hieruit gaat de Via Francigena verder, terug de berg op, richting Parc Olhain. Dit is een attractiepark met verblijf, restaurant, dat het hele jaar open zou zijn. We durven er niet op hopen dat ze plek zouden hebben voor ons. Eerst moeten we nog een stevig stuk omhoog. Het is weer afzien. 50 meter doen en stoppen om op adem te komen. Na veel gezwoeg komen we toe aan de parking . We bellen de receptie en vragen of ze honden aanvaarden en of ze een kamer vrij hebben. We krijgen een positief antwoord. Het wordt nog 1 kilometer stijgen en dan zijn we er. Fantastisch dat we binnen mogen. Vili zijn poten en buik hangen vol slijk van de laatste helling. Pierrick borstelt hem eerst goed proper. We doen onze stapschoenen die vol slijk hangen buiten uit en doen onze sandalen aan . We mogen de karren en stapschoenen achterlaten in een bagageruimte. De kamer is perfect. Ik steek alle apparaten in de stopcontacten om op te laden: de powerbank, de telefoon, de lampjes van de hond. De douche is zo zalig, zeker na vier nachten wildkamperen. Om 18:00 gaan we naar het restaurant. Dat is ons etensuur geworden. Maar het restaurant gaat pas open om 19:00. Dus drinken we een biertje in de bar in afwachting. Om 19:00 komt er een school kleuters toe in het restaurant die er waarschijnlijk op schoolklassen zijn . Zo schattig om zien. Courage voor de begeleiding van de hoop.  4 à 5 jaar oud zijn ze, denk ik. Wat smaakt het ons, de warme maaltijd : vis, groenten, pasta . Een yoghurt als dessert. En zittend eten. We hebben Vili in de kamer gelaten want hij mocht niet mee naar het restaurant.  Daarna  gaan we nog even met hem wandelen om een plasje te doen en dan iedereen in bed. Vili heeft zijn matje en een slaapzak en is helemaal tevreden. 

20 km gestapt vandaag. Stralend weer. 

De ochtend 

Genieten van deze plek

Foto’s volgen later