08 mei 2026, Dole - Leffond - Tilques

 Ontbijt in Dole

Middageten bij familie Frerot in Leffond. We hadden aan Regis, de landbouwer die ons zo verwend had, gezegd dat we zouden langskomen op de terugreis. Wat een fijn onthaal.

Avondeten in Tilques 

Ontbijt in de IBIS

De collegiale van Dole

Dole, prachtige stad

Er zaten mussen in de kerk. Leuk om het getsjilp te horen 

Een warme ontvangst bij familie Frerot

Een hartverwarmende familie 

Thuis 

7 mei 2026, Sallanches - Thones - Doles

 Wakker worden in Sallanches 

Middageten bij Anne en Christian

Avond stop in Dole

Prachtig weer in de ochtend - verse sneeuw op de bergen

De auto herschikken want gisteren, met de regen, er alles in gepropt - slaapzakken wassen 

De kleddernatte tent laten drogen 

Op bezoek bij Anne, een nicht van Pierrick, en Christian in Thones

Christian is de kok en Vili heeft het snel door 

06 mei 2026, Sallanches - Camping Mombarone - Milaan - Sallanches

 De nacht was goed in het hotel. Heel rustig. Net goede temperatuur met het raam open. Pierrick ‘s nacht daarentegen was nat. De hemel kranen stonden volledig open. 

Ik sta op om 5:45, neem een douche. Ik ga de auto aan de laadpaal hangen en dan ga ik ontbijten. Om 7:10 vertrek ik. Het is nog 135 km naar de camping. Al vrij snel vertraagt het verkeer. We rijden achter een convoi exceptionnel. Wel indrukwekkend. Op de route nationale. Er is begeleiding van 3 camionetten en 2 motards. De vrachtwagens die uit de andere richting komen, moeten zo veel mogelijk opzij gaan opdat het konvooi door kan. Aan de mont blanc tunnel gaan ze opzij. We kunnen doorrijden . Het regent. Stevig. Op de autostrade zijn heel veel « werken «  maar weinig « werken » waar ze effectief aan het werken zijn. Je moet telkens vertragen naar 60 km / uur . Ik doe dit braaf, tot grote ergernis van de vrachtwagen chauffeurs. Italianen kunnen zich niet aan de snelheidsregels houden. Je begrijpt niet waarom hier geen flitspalen op de autostrade staan. De staat zou goed geld verdienen. In elk kleinste dorp zetten ze een flitspaal maar niet op de snelweg. Om 9:15 ben ik op de camping en rijd ik naar de tent. Het giet. De tent is nat. Ook binnenin begon ze nat te worden. We steken Vili in de koffer van de Volvo. We beginnen alles over te laden . De chaos van de ene auto wordt nog grotere chaos in de andere auto. Alles wat nat is, gaat in een plastieken zak en in de auto. De auto zit vol plastieken zakken. We halen de tent neer, zonder een stok te breken ! Als alles ingeladen is, zijn we kleddernat en gaan we naar de veranda van de camping om te betalen. We bestellen nog een latte macchiato. Er zitten wel wat mensen onder de veranda. Waarschijnlijk al die in een tent zitten. We hebben een leuke babbel met een jong Nederlands koppel. Rond 11:00 rijden we door naar Milaan om de huurauto terug te brengen. Het eerste stuk van de rit gaat goed. De ring van Milaan is vreselijk. Zo onduidelijk om te weten waar je er af moet. Dus rijden we een keer verkeerd en moeten 15 km om rijden. Uiteindelijk geraken we van de ring en in de buurt van het Europcar kantoor. Ik heb gezien dat er laadpalen in de buurt zijn en wil mijn auto eerst opladen. Blijkbaar werken mijn kaarten niet op hun palen. Dan gaan we maar de huurauto terug brengen. Daarna vertrekken we richting Annecy. Ik hoop op de autostrade een tankstation met laadpalen te vinden. In het eerste zijn er geen. In het tweede gelukkig wel. De batterij staat op 22%. Ik krijg het toch een beetje benauwd. Ook deze laadpaal wil mijn laad kaarten niet aanvaarden. Ik kan er gelukkig met een bankkaart laden. Terwijl de batterij volloopt, gaan we iets eten in het weg restaurant. Het is ondertussen al 15:30. Daarna rijden we verder naar Sallanches, waar ik gisteren geslapen heb. We houden daar een stop en gaan morgen even op bezoek bij een nicht van Pierrick in Annecy. Het lijkt te hebben gesneeuwd op de bergen.

Veel regen vandaag.

Het convoi exceptionnel 

Op de route nationale 

In de natte tent

Alles opruimen in de gietende regen 

Verse sneeuw op de bergen 

05 mei 2026, Belsele - onderweg naar Camping Mombarone

 Slecht geslapen in het bed thuis. Heel veel wakker geworden.

Ik sta op om 6:00, neem een douche, ontbijt en vertrek rond 7:00. De eerste keer om met de VOLVO elektrisch zo ver te rijden. Hij is opgeladen tot 96%. Ik rij via Rijsel, Reims, Dole, Bourg en Bresse….. Het doet iets om alle borden te zien passeren van de plaatsen waar we te voet gewandeld hebben. Een eerste stop rond 10:00 om te laden. Tijd voor koffie en croissant. Daarna moet ik bijna om de twee uur stoppen om te laden. Het bereik van de auto is duidelijk veel kleiner als je enkel autostrade doet dan bij gemengd gebruik. Ik durf ook niet te laag te gaan met het percentage van de batterij omdat ik nooit zeker ben waar en wanneer ik zal kunnen laden. Alle autostrade tankstations hebben ondertussen ook wel laadpalen, zo blijkt. Het is grijs weer, soms veel regen, onweer in de bergen. Rond 18:00 doe ik de vierde laadbeurt. Al 800 km gedaan. Nog een dikke 200 km te gaan. Ik bel even met Pierrick. Hij dringt er op aan om te stoppen met rijden en een hotelkamer te zoeken. Hij kent me. Ik zou doorgereden hebben om aan te komen, om bij hen te zijn, maar eigenlijk heeft hij wel gelijk. Het is waar dat het vermoeiende dagen zijn geweest. Dus stop ik aan de IBIS in Sallanches. Tanden poetsen, Greet belt nog even, en dan proberen slapen. Het is warm in de kamer. Het raam staat open. Het regent en dondert buiten.

10 uurtje

04 mei 2026, Piacenza - Belsele / Piacenza - camping Mombarone

 

We hebben goed geslapen. Goed bed. Airco werkte. Wel veel ontwaken en terug inslapen , maar dat past bij de leeftijd. 

Om 6:00 zijn we spontaan wakker. Pierrick gaat even wandelen met Vili. Ik neem nog een snelle douche en begin de spullen in te pakken. Om 7:00 gaan we ontbijten. Zalig. Veel keuze: melkproducten, kaas, hesp, brood,…..Daarna gaan we naar het kantoor van Europcar. We hebben geluk. Er is al iemand aanwezig, ook al is het nog geen 8:30. De man spreekt enkel Italiaans. We proberen uit te leggen dat we een reservatie hebben gedaan voor een fiat scudo online. Blijkbaar is er geen scudo beschikbaar. Hij kan ons een ford focus automaat geven. We zijn tevreden dat we een voertuig kunnen krijgen. Als we de auto oppikken, zijn we wel wat verrast van de staat van de auto. Niet proper. Noch aan de buitenkant, noch aan de binnenkant. We gaan niet klagen. We hebben een vervoersmiddel. We rijden naar het hotel. We vinden parking vlakbij. We brengen de karren naar beneden. Pierrick haalt de karren uit elkaar om alles in de koffer te laden. Ik ga nog even met Vili wandelen. We steken 2 zakken achter de voorzetels zodat Vili niet van de zetel kan vallen. Ik leg een slaapzak open op de achterbank om de zetel te beschermen. Rond 9:30 vertrekken we aan het hotel. Het was ons nog niet opgevallen maar er staat een groot standbeeld met Romulus en Remus  op het rond punt vlakbij het hotel. Een mooie afsluiter: de Po, Romulus en Remus en in de kathedraal een kaarsje bij  de tombe van San Giovanni Battista Scalabrini, bisschop en apostel van de migranten. Pierrick moet wat wennen aan het rijden met een automatic. Het is een goede oefening. Het is een uur rijden naar de luchthaven. De vlucht vertrekt om 13:40. We nemen een afslag een beetje vroeger om nog even in een park te wandelen met Vili. We zijn verrast als we de staat van het park zien: overal zwerfvuil. Zonde. We drinken nog iets in een lokale bar. Daarna rijden we naar de luchthaven. We vinden de drop off zone. Ik geef het adres in van de camping Mombarone voor Pierrick. Ik stap uit en Pierrick vertrekt maar dan besef ik plots dat mijn bril nog in de wandelbagage zit. Ik loop achter de auto. Een auto toetert om Pierrick zijn aandacht te trekken. Gelukkig kan ik Pierrick laten stoppen en vind ik de bril snel. Nu scheiden onze wegen echt. Ik naar Belsele, hij naar de Aosta vallei. Ik check in. Ik drink mijn camelbag leeg. Ik ga door de douane. Ik piep. De huis- en autosleutel zitten nog in mijn short. Sleutels eruit en terug door de detector. Ik piep nog steeds. De dame van de controle wrijft dan met een klein doekje op mijn beide handen en mijn broeksknoop, steekt dit doekje in een toestel en het is oké. Ik mag er door. Geen idee wat dat doekje doet. Ik ga wachten aan de gate. De vlucht is om 13:40. Blijkbaar is de vlucht volgeboekt. Verschillende mensen moeten daarom hun handbagage toch als ruimbagage laten inchecken aan de gate. Opvallend is dat er een priority boarding is voor business reizigers , voor zij die er voor betalen, voor gezinnen met kleine kinderen, voor mensen met extra zorgen én voor senatoren….We vertrekken met 25 minuten vertraging. Gelukkig ben ik op tijd in München. Dit is een enorme luchthaven. Het is even zoeken waar de gate is voor de vlucht naar Brussel. Ik geraak er gelukkig op tijd. Ook deze vlucht is blijkbaar volgeboekt. Waar is de tijd dat de jongeren op straat kwamen om te vragen om o.a.  minder te vliegen voor het milieu…De vlucht vertrekt perfect op tijd. Om 17:15 landen we in Brussel. Christophe heeft voorgesteld om me op te pikken aan de luchthaven en naar Belsele te brengen. Een fijn voorstel. Dan kunnen we direct bijpraten. Hij is goed op tijd maar vindt geen parkeerplaats. We treffen elkaar op de topverdieping van parking 2. Op weg naar huis doen we een snelle stop in Bornem om iets te eten in het cultuurcafé. Rond 20:00 ben ik in Belsele. Ik hang de auto aan de laadpaal zodat hij volgeladen is voor de trip morgen. Ik zet alles klaar voor het ontbijt. Morgen op tijd uit bed en richting camping Mombarone, richting Pierrick en Vili.

Dankjewel Christophe om me op te pikken.

Een paar kilometers gewandeld op de immense luchthavens. Vele kilometers gevlogen.

Romulus en Remus, op de rotonde vlak bij het hotel 

Mijn schoenzolen hebben hun best gedaan 

We vertrekken naar Milaan

Het park, vol zwerfvuil - ook al staat er om de 50 meter een vuilbak 

De tent staat, op camping Mombarone - voor Vili en Pierrick 

Vili is tevreden: een matje en slaapzak helemaal voor hem vanavond 

03 mei 2026, aan de oevers van de Po - Piacenza

 Onze tent stond op een landweg met veel gras in het midden. Pierrick lag op het rijgedeelte van de weg maar helde fel af. Tijdens de nacht merk ik dat hij helemaal achteraan in de tent dwars ligt. Mijn 2 mannen liggen dwars, Pierrick beneden, Vili boven. De nacht is oké. Klammig door het gras. Wat kort voor mij.

De wekker gaat om 4:30. Pierrick uit de tent. Ik pak alles in. Vili blijft slapen. Hij legt zijn kop op mijn knieën terwijl ik slaapzakken en matjes inpak. Hij vindt 4:30 duidelijk vroeg. Gisteren hebben we beslist dat we vandaag ons avontuur afronden. Vili zit op zijn limiet: warm weer, zijn kussentjes zien af, spanning door de vele blaffende honden, je merkt dat hij moe wordt. Het is een copy paste van mei 2012. Toen was het ook genoeg voor Hercule en Juno. We halen de tent neer, zonder brokken. Het is even zoeken naar de snelbinders in het hoge gras om alles op de kar te binden. We eten een doos palet breton pur beurre en een Snickers. Om 6:00 op stap. Op de dijk. Met de opkomende zon. Vrij snel staat er een bord dat de weg afgesloten is omwille van werken. We riskeren het toch. Altijd een gok want je weet nooit of je wel of niet zal door kunnen. Wim, onze Nederlandse pelgrimcompagnon, die we vorig jaar hebben ontmoet en nu 2 weken voorloopt op ons, heeft er ook ervaring mee. We hebben geluk. We kunnen door. De dijk ligt nu wat verder van de rivier. We zien boerderijen met immense koeienstallen en methaan opslagbollen . Pierrick zet er een stevig tempo in. Hij is meer een ochtendmens dan ik. Ik heb wat tijd nodig om wakker te worden. Het is 15 km naar Piacenza en geen bevoorrading onderweg. Rond 8:00 stoppen we nog eens voor een koekje. Vili slentert. Misschien heeft hij honger. We geven hem sowieso regelmatig water want je voelt de warmte al. Vanaf San Rocco al Porto wandelen we over de ciclostrada Torino - Venezia VENTO. Een veloroute, wat afgescheiden van de baan en omzoomd met grassen en klaprozen. Mooi om te wandelen, maar geen schaduw en geen uitwegen mogelijk naar het dorp vlakbij. Voor we aan Piacenza komen, wandelen we over een wel kilometer lange brug over de rivier de Po. Zou de Po zo ver uit haar oevers komen? Rond 9:30 wandelen we Piacenza binnen. We komen langs vele scholen, lycea maar geen bar. Uiteindelijk stranden we op het terras van Bar Cavour. Ik ga 2 latte machiatto’s en 5 croissants bestellen. De ober (weer een Aziaat) trekt grote ogen omdat ik 5 croissants vraag. De latte machiatto’s zijn lekker, maar klein. Dus ga ik er vier extra halen. Ik heb voor vandaag een kamer op hotel geboekt. De check-in is vanaf 14:00. Het idee is om al naar het wassalon te gaan om de slaapzakken te wassen. Als we richting wassalon gaan, komen we in de rommelmarkt terecht. Niet evident met Vili en onze karren. We zoeken een uitweg en een parallelstraat. We stranden op 150 meter van het hotel. Ik stel voor aan Pierrick om in het hotel te vragen of we de karren daar al kunnen laten. Als ik aan de receptie kom, blijkt dat onze kamer al klaar is en we er al in mogen. Als we boven komen, merken we dat we de gamellen van Vili en het eten vergeten zijn aan de bar. Pierrick doucht zich al en ik ga snel heen en weer naar de bar. Gelukkig staan ze er nog. De douche doet deugd. Vili installeert zich op zijn mat en slaapt. Daarna gaan we samen eten in het centrum. We laten Vili in het hotel. We vinden een leuk terras aan de kathedraal. We hebben tijd om rustig te eten. Nu we de beslissing genomen hebben om te stoppen , komen we tot rust in ons hoofd. Daarna gaan we terug naar het hotel. Ik neem de vuile was en slaapzakken mee en ga naar het wassalon. Pierrick laat Vili eerst even plassen en komt dan ook naar het wassalon. Ik sukkel wat met de automaat maar krijg snel hulp van de uitbater die net passeert. Daarna hebben we een babbel met een Senegalees. We zitten duidelijk in de Afro - Marokkaanse kant van de stad. Terwijl we wachten op de was, boek ik mijn vliegticket voor morgen. We willen een auto huren voor Pierrick voor een paar dagen. Hij kan me dan morgen naar Milaan brengen, waar ik het vliegtuig neem naar Brussel. En dan rijdt hij door met Vili en alle bagage naar onze favoriete camping Mombarone. De vlucht boeken lukt. De auto reserveren bij Europcar minder goed. Het kantoor is op 1 km van het hotel. Morgenvroeg gaan we er naar toe en we zullen zien welke auto ze beschikbaar hebben. Als de was klaar is, brengen we alles terug naar het hotel, laten Vili ook in het hotel en gaan wij nog even naar het centrum. Ik doe een kaarsje branden in de kathedraal. We eten een ijsje. We kopen drank en bananen. We zijn echte toeristen nu. Daarna gaan we nog even met Vili naar buiten. En zoals in de tent, om 20:00 in bed. 

15 km gestapt op het VF parcours en een paar extra kilometers als toerist- in totaal 1211,5 km. 

We ronden ons avontuur af. Aan de oever van de Po. Vili is verzadigd. Het was een fantastisch avontuur. Fysiek zwaar maar mentaal erg ontspannend. Fijn om hele dagen buiten te zijn. Het was soms wat problem solving, maar dat is het leven. En nu gaan we rustig naar huis proberen geraken en dan genieten van Tilques. We gaan het VF parcours bij ons in de regio bekijken en zo nodig wat onderhouden. En we blijven de reisverslagen volgen van Wim Bronkhorst , onze Nederlandse wandelcompagnon op Polarsteps die 2 weken voorloopt op ons en alle goede toeristische informatie van het pad beschrijft. En van Bert Surmont, die net vertrokken is vanuit Aalst en voor het goede doel (kom op tegen kanker en levensvreugde) naar Rome stapt: https://www.bertgaatopstap.be/

Het is wat het is…… Alles komt goed….. De wijze woorden van Patje Turbo…

5:45 -alles bijna ingepakt 

De ochtenduren zijn prachtig 

Zouden we door kunnen?

Bergen in zicht

Immense boerderij 

Veel klaprozen langs de baan en in de velden 

Immense koeienstal en methaanopslagbollen

De koeienstal 

De electriciteitspalen staan op cementen palen, waarschijnlijk omwille van overstromingen van de Po

Onze ceinturen zitten op hun eind - meer aanspannen kan niet meer 

De ciclostrada Torino - Venezia

Een immens lange brug over de Po

De Po

Piacenza

Proost

Sharing

De was doen

De kathedraal 

Vili is fan van trappen doen - heeft hij de voorbije maanden goed geleerd 

Het hotel

Nog even spelen op de autobus parking

En dan slapen