Hercule* en Juno* en Vili op stap: 24 maart 2026, op 3 km van Chavanges

De nacht was goed. Pierrick had me gezegd om mijn jas aan te doen tegen het tocht gevoel en het werkte. Op het gegeven moment had ik wel het gevoel van kilte aan mijn benen. Toen ik ‘s morgens wakker werd begreep ik waarom. Ik lag dwars in de tent, niet meer op mijn matje. Eigenlijk lagen we met zijn drieën lepeltje lepeltje tegen elkaar. Vili mooi ingebakerd in het midden. Hij had ook een goede rustige nacht gehad.

We staan op om 7:00 en vertrekken om 8:15 richting Chavanges. We hebben Vili terug zijn sokjes aangedaan. Rond 9:00 zijn we in Chavanges. Bij binnenkomen van het dorp, zien we een dierenarts praktijk. We beslissen om even tot daar te gaan om te vragen of ze naar Vili’s poten kunnen kijken en misschien iets van zalf hebben. De dierenarts wil Vili er tussen nemen. De secretaresse registreert hem. Als ze ziet dat hij een Belgisch paspoort heeft, vraagt ze of hij ook in Frankrijk geregistreerd is. Wij gingen daar van uit dat die chips in elk Europees land kunnen uitgelezen worden. Blijkbaar niet. Dus maakt ze een document in orde zodat hij ook in Frankrijk geregistreerd wordt. De dierenarts kijkt naar zijn poten en ziet een klein wondje op zijn linker voorpoot maar gelukkig niets te ernstig. Hij geeft ons een zalf mee. Hij is in de wolken over Vili. Hij heeft vroeger ook nog een Dobermann gehad. Hij toont ons foto’s van zijn hond. Hij is ook tevreden dat we hem sokjes hebben aangedaan. Een uur later zijn we buiten en gaan we naar de bakker in het dorp. Terwijl Pierrick bij de bakker is, wordt ík aangesproken door een man, die vraagt of hij Vili mag strelen. Hij had vroeger ook honden, maar heeft zijn laatste 2 maanden geleden laten inslapen. Dominique heet hij. Hij is afgeleefd. Het is 10:00 in de ochtend en er hangt al een alcohol geur rond hem. Zijn vingers zijn bruin van de nicotine. Hij heeft nood aan contact. Even later komt Pierrick buiten bij de bakker met sandwiches, koffiekoeken en koffie. We bieden hem een koffiekoek aan die hij graag aanneemt. Pierrick gaat een tweede portie koffies halen maar dat hoeft niet voor hem. Hij heeft al 8 tassen op, zegt hij. Uiteindelijk verlaten we rond 11:00 het dorp. We komen snel in een weids landschap terecht met uitgestrekte velden. Prachtige vergezichten. Rond 12:15 houden we pauze, halen de tent uit om te drogen, eten een sandwich. Om 13:45 gaan we weer verder. Vili doet het vrij goed. De sokjes aan de achterpoten zakken gemakkelijk af. We gaan richting Rosnay-l’Hôpital. Van daaruit maakt de Via Francigena een enorme bocht naar het westen, blijkbaar om op een Romeins pad te wandelen, waar Siguric ook zeker gewandeld heeft. We hebben beslist om onze eigen variant te maken en gewoon rechtstreeks naar het zuiden te wandelen. Er liggen heel veel waterbekkens in dat stuk. Water is altijd rustgevend. Dus maken we ons eigen parcours richting Brienne-le-Chateau. Het is 8,8 km tot daar. We hebben er al 15,5 km gedaan. Het blijft vrij warm vandaag. We geven Vili regelmatig water. Op 3 km van de stad beslissen we om te bellen naar hotel restaurant les voyageurs. Ze aanvaarden honden staat op de website. Vroeger, toen we gingen parapenten, gingen we vaak in Murat, in de Cantal, eten in een hotel restaurant met de zelfde naam. Heerlijk eten was het er altijd. Lekkere wijn. Dus we hopen op een zelfde gevoel. Rond 17:00 komen we toe aan het hotel. Het is vergane glorie. Je gaat 40 jaar terug in de tijd. Er ligt een deken op bed. De kamer en badkamer zijn proper. Er hangt wat een muffe geur. Maar we kunnen ‘s avonds eten. Om stipt 19:00. We nemen snel een douche. Pierrick gaat direct met de vuile kleren naar de wasautomaat aan de supermarkt. Ik ga een half uur later om alles in de droogkast te steken. Ik ben fan van de wash me automaten. Doen goed hun ding. Staan aan vele supermarkten. Stipt om 19:00 zijn we in de eetzaal. We zijn alleen. Het eten is heerlijk. Paté als voorgerecht, lasagne als hoofdgerecht, appeltaart als dessert. Daarna gaan we nog even met Vili wandelen. De eigenaar heeft ons uitgelegd hoe we ‘s nachts binnen geraken. Als we terug aan het hotel aankomen, vertrekt de eigenaar. We zijn helemaal alleen in het hotel . Morgenochtend ontbijt om 7:30 hebben we afgesproken met de eigenaar. En daarna weer op stap. Richting Dolancourt, waar Nigoland is. Een pretpark maar dat gesloten is. Misschien een optie voor studio 100?

24,3 km gestapt vandaag -in totaal 517,5 km. Prachtige vergezichten - Vili heeft het goed gedaan - een hotel met vergane glorie…..en hopelijk geen beestjes….

De rat gisteren: volgens Miet is het een bever rat - volgens Anoniem is het een muskusrat . Ik denk dat we Moet gelijk geven. Muskusratten kennen we goed, want die zitten ook in Tilques en die zijn wat wolliger. Het was gewoon een groot, vies beest.