Hercule* en Juno* en Vili op stap: 10 maart 2026, 8 km voor Peronne

De nacht was goed op ons plateau tussen de velden. We hadden een knipperlicht aan de kant van de tent gehangen omdat er af en toe toch auto’s langs reden. Tijdens de nacht regende het af en toe, wat voorspeld was. Vili’s voorkeurspositie was dwarsligger deze nacht.

Om 6:30 is Vili wakker en geen manier om hem nog 10 minuutjes te laten snoozen. Eens hij uit de tent is, is het duidelijk waarom. De nood was hoog. Te begrijpen na een nacht van 13 uur. We ontbijten met een petit prince en speculaas en tijdens het ontbijt begint het terug te miezeren. We pakken alles in en vertrekken rond 8:30. Het gaat over landbouwwegen, die nogal glad zijn. Er zijn werken in de buurt gaande en daardoor zijn de wegen zo slibberig. Vili heeft een konijn gespot en gaat er achteraan. Hij is duidelijk fitter dan gisteren. Even later zien we dat ze aan het canal du Nord aan het werken zijn. We steken het kanaal over, gaan door een gehucht en moeten dan weer over een landbouwwegel naar boven, de mont Saint Quentin op. Het is weer sleuren want de ondergrond is lastig. Het regent nog steeds. Als we boven zijn, zijn we bijna in Peronne. We naderen de stad langs het noorden en zijn zeer blij om op ons parcours een NOZ te vinden. NOZ is een discount magazijn waar van alles verkocht wordt aan lage prijzen. In St Omer hebben we die ook. Ze hebben er paté die Vili graag eet. Dus gaat Pierrick een voorraad inslaan zodat we zeker zijn dat we proviand hebben voor Vili. Daarna trekken we naar het centrum. Via Google Maps had ik bakkerij Emma gespot dicht bij het parcours. We slaan koffiekoeken en sandwiches in en trekken verder. Het parcours loopt nu over kilometers over een oude spoorwegbedding. Mooie route, maar soms wat lastige ondergrond. Rond 12:00 stopt het met regenen en komt de zon te voorschijn. Rond 12:30 houden we pauze: tent drogen, eten, rust voor de hond. Een uur later trekken we verder. Eerst nog een stuk over de spoorwegbedding en dan van gehucht naar gehucht. We slaan een praatje met een wandelaar / jager wiens hond versleten heupen heeft en een operatie zou 3500 euro kosten. In een volgend dorp gaat Pierrick in het gemeentehuis water vragen. Hij komt in een OKRA aquarel cursus met wel tien mammies terecht. Van buiten uit hoor ik hoe Pierrick hartelijk ontvangen wordt en geholpen wordt. De dames komen van op het balkon ook met mij een praatje doen. We trekken verder naar het volgende dorp. Het is 16:00. We zeggen tegen elkaar dat we bij het verlaten van het dorp naar een slaapplaats gaan beginnen kijken en plots zie ik een pijl camping. 200 meter verder zien we aan een landbouwbedrijf een plakkaat « camping des hortensia’s . We gaan vragen of ze open zijn, of de hond welkom is, of er een douche is. 3 x JA. Prachtig. Na 2 nachten wildkamperen weer kunnen genieten van een douche. Dat doet deugd. We zetten de tent op een stukje in de zon, eten nog een sandwich, gaan ons wassen en gaan om 19:00 afrekenen aan het onthaal. We kunnen koffiekoeken bestellen voor morgenvroeg. Er is een Ierse setter van het huis, maar ze heeft wat schrik. Ze doet me denken aan Ola, de hond van Sylvie en Didier. Ze heeft schrik, maar is wel de hele tijd daar, als je ergens naar toe gaat. Om 19:30 in de tent. Deze nacht en morgen wordt er regen voorspeld.

Iemand vroeg zich af waarom we niet van hotel naar hotel stappen. We weten nooit of we een etappe wel rond krijgen. Als de hond niet meer wil of kan, dan eindigt de dag. Niet elk dorp heeft een hotel of gite of chambre d’hôte. Weinig hotels of gasten verblijven aanvaarden honden. Vandaar hebben we onze tent bij. Is iemand moe, dan zoeken we een plekje gras en eindigt de dag.

20,5 km gewandeld. Eerst regen, dan zon en wolken. Proper gewassen eindigen we in de tent in camping des hortensias.

Morgen richting St Quentin.