1 maart 2026, Tilques - Esquerdes

 Vrijdagmiddag waren we toegekomen in Tilques. Nog wat boodschappen gedaan: batterijen kopen voor Vili zijn rappel, de airbox terug brengen naar Orange, nog wat administratie doen, de tuin wat op orde zetten , en de karren vullen. Zoals steeds hebben we veel te veel bij, maar de herinnering van de vorige edities en hoe moeilijk het was om eten te vinden in het noorden van Frankrijk laten ons geen keuze. 

Vili is wakker om 6:30, zijn Belseels ontwaakuur. We blijven nog een uurtje liggen en staan op. Nog een laatste keer genieten van een zittend ontbijt. Rond 10:00 zijn we startensklaar op de kade. We zijn vergeten dat de karren trekken toch stevige beenspieren vraagt. Maar we hebben tijd. We vertrekken richting le château de Tilques en volgen daar even de heldere beek die door het dorp loopt, daarna kruisen we de grote baan en gaan over landwegen richting Zudausques. Dit stuk kennen we goed. We hebben het al veel gewandeld. Voor we in Zudausques aankomen, komen we op het officiële Via Francigena parcours. Hier houden we een stop om Vili te laten eten en om zelf ook iets te eten. Vili is te veel afgeleid door alles wat er rondom hem gebeurt en eet niet zo goed. Daarna trekken we verder richting Wisques. Rond 14:00 zijn we daar. We stoppen eerst aan de abdij van de paters , de abdij Saint Paul, maar er is geen levende ziel te vinden. Dan wandelen we een kilometer verder tot aan de abdij van de nonnen, de abdij Notre Dame. Daar komt een vriendelijke non open doen en krijgen we onze eerste stempel in ons pelgrimsboekje. De nonnen zijn modern geworden. Het is geen stempel maar een sticker. Ook hier geen café of restaurant te vinden. Dus stappen we verder richting Esquerdes. We verlaten Esquerdes en Pierrick geeft aan dat het genoeg is geweest voor hem vandaag. Hij voelt zijn heupen. We zijn net aan het kerkhof en vinden een stukje wei, wat beschut met een haag, net achter het kerkhof.

16:00 uur. 16 km gestapt. We moeten er terug wat inkomen.

We zijn het niet verleerd om de tent te zetten. Het lukt ons nog. 

Vili is helemaal opgedraaid terwijl we de tent zetten. Hij doet niet anders dan binnen buiten lopen. We proberen hem wat te laten eten maar hij is weer te veel afgeleid.

17:00 iedereen doet siësta.

Morgen richting Therouanne.

De karren zijn zwaar maar ik denk dat we uiteindelijk blij gaan zijn dat we voldoende eten mee hebben, zowel voor ons als voor Vili.

Het is fijn om terug op pad te zijn.

Straks nog wat eten, ons wat verfrissen en klaar voor een lange nacht.

Verrassend hoeveel mensen op een zondag 1 maart naar het kerkhof komen om bij hun geliefden te zijn.