Hercule* en Juno* en Vili op stap: 01 mei 2026, San Giacomo

We hebben goed geslapen. Het was wat frisser. In de ochtend wat een klamme tent, waarschijnlijk door het hoge gras. De hele nacht heeft het landbouwerskanon gewerkt, maar het heeft ons niet wakker gehouden. Gisterenavond nog een stok gebarsten, maar gelukkig een kleine barst. We hebben er een stuk tape over gedaan en hij zit helemaal onderaan de reeks nu. Het is elke keer met fluwelen handschoenen opspannen en ontspannen.

Wekker gaat om 4:30. Om 5:50 vertrek. Eerst 100 meter stijgen om terug aan de weg te komen. En dan begint onze stapdag. Na 500 meter komen we in een gehucht met 5 huizen en een manège en …..een kerk met wat gras bij en een bank! De kerk van San Giacomo della Cerreta. Een echt pelgrimsoord vroeger volgens Google. Hadden we het geweten…..dan hadden we nog een kleine effort gedaan en de tent naast de kerk gezet. We wandelen verder. Het is fris. We hebben koude handen. Het gaat over een baan maar er is helemaal geen verkeer. Het is 1 mei. In Belgioioso, na 1 uur wandelen, houden we een stop voor ontbijt. We laten de karren achter op het VF parcours en wandelen 300 meter naar het centrum. Het is bijna 7:00. Gelukkig is er een bar open. Ook hier weer een Aziatische dame die de bar uitbaat. Je hebt hier croissants met alle soorten vullingen: chocola, crème, confituur. Blijkbaar vullen ze die zelf op in de bar. Om 6:30 zijn we terug op stap. Eerst weer over asfaltwegen. Een stuk over een nieuw aangelegd fietspad (met Europese subsidies, voor het via Francigena erfgoed), dat plots stopt aan een beekgeul. Dus rechtsomkeer om terug op de weg te geraken. Op de weg zie je dat ze een extra asfaltstrook hebben gelegd, waarschijnlijk ook om er een VF fietspad te maken. Op dit moment gebruiken de auto’s het als baan. Pierrick vraagt zich af of de Europese gemeenschap controleert wat er met het geld van hun subsidies gedaan wordt. Daarna volgt een stuk rond een mijnontginning en een stuk in de natuur. We zien een waarschuwing hangen voor de aanwezigheid van wolven. Rond 10:30 komen we aan in Santa Cristina e Bissone. We installeren op het eerste terras dat we zien. Naast ons zit een jonge Zwitser, Fabio. Hij is met de fiets op stap. Hij heeft net 10 maand legerdienst gedaan en is nu vertrokken voor een maand fietsen in Italië en de Adriatische kust. We hebben een leuke babbel. We hebben al 17,6 km gedaan. Eindpunt van een etappe. Om 11:15 vertrekken we terug. De zon schijnt goed. Gelukkig staat er wat wind. Na een uur wandelen zijn we in Miradolo Terme. We installeren ons op het grasveld aan het kerkhof. Rust voor Vili. De hele tijd horen we muziek in het centrum. Voor het 1 mei feest, vermoeden we. We laten de tent drogen, er wordt siësta gedaan. Ik kijk naar de filmpjes van het jubileumfeest van Ritmica - 60 jaar! We eten wat. We laden de telefoons met ons zonnepaneel. Lukt goed. Om 16:15 gaan we terug op stap. We hebben gezien dat er een paar kerkhoven op het parcours liggen. Het is nog warm. Het kerkhof van Camporinaldo is niet ideaal. Huizen rondom. We wandelen verder. Gelukkig door natuur. We passeren het kasteel van Chignolo. Daar worden we aangesproken door een oudere man op de fiets. Hij heeft ooit nog in Frankrijk gewoond. Hij geeft ons een hele uitleg over een plek waar we de tent ook kunnen neerzetten. Pierrick luistert. Ik probeer Vili onder controle te houden want er is een hond aan het hek van het huis aan de overkant. Doordat er zo veel op hem geblaft wordt als we door dorpen gaan, is hij dit gedrag aan het overnemen en blaft hij zelf op en schiet zelf uit naar bijna elke hond die in zijn buurt komt.. Heel jammer. We zullen werk hebben als we terug in Belsele zijn. Danny, we zullen wat socialisatie lessen komen volgen bij jou. Uiteindelijk gaan we verder en stoppen we aan het kerkhof van Lambrinia. Aan de zijkant is een parking, naast een veld. We krijgen de piquettes moeilijk in de grond maar uiteindelijk staat ze. Terwijl we de tent aan het zetten zijn, passeert een jonge man met zijn 2 honden, zonder iets te zeggen. Vili schiet er naar toe. Gelukkig hangt hij vast aan een kar. Maar de kar gaat mee. Lastig. Hij is nooit zo geweest. Jammer dat die man niet even iets had gezegd om zijn aanwezigheid kenbaar te maken. We zetten de tent, we wassen ons aan het teiltje, we eten een droogvoeding pakket en een snicker. En dan in de tent.

29 km gestapt- in totaal 1180,4 km. De natuur verandert. Bergen in zicht. Morgen richting de rivier Po . Waarschijnlijk onze laatste stappen in Lombardije.