Hercule* en Juno* en Vili op stap: 15 april 2026, 3 km na Les Fourgs

Wat een dag. Een dag vol emoties.

De nacht was wat lastig. Ik had last van een gespannen spier in mijn rug en kon me niet goed draaien. Vili die een voorkeur voor dwarsligger houding had en ons tegen de kanten van de tent duwde. Het was fris, maar het vroor niet.

We staan op om 6:00. Pierrick warmt water voor het ontbijt. Ik pak alles in. We eten goulash soep en een koffiekoek met thee. We hebben zin in iets warm. Dat helpt om de handen op te warmen. We vertrekken rond 7:50. Via een koeienhek komen we in een stuk bos met diepe slijksporen. Daarna komen we in weides / pistes waar nog sneeuw ligt. Ik zie dat er een parallelweg loopt door het bos, die daarna naar een landweg gaat. We beslissen om die route te volgen. Het eerste stuk is nog lastig want omhoog en sneeuw, maar over de landweg wandelt het vlot. We komen aan in Les Hôpitaux Vieux, daarna in Les Hôpitaux Neufs. We gaan er een koffie drinken. Er staat een kraam met kip aan het spit. Pierrick heeft zin. Dus kopen we gebraden kippenbillen en jambonneau voor het avondeten. Nog wat vaseline en verzorgingsproducten voor Vili’s poten in de apotheek en we gaan verder. Het volgende dorp is Jougne, officieel het laatste dorp in Frankrijk. Het is 11:30. We proberen ergens iets te eten te vinden . Er is een snackbar, maar honden mogen niet binnen. Ik ga eten bestellen. Als de uitbaatster ziet dat Pierrick nog op het terras staat met Vili, zegt ze dat we toch binnen mogen komen omdat het fris is buiten, als Vili rustig is. We genieten van een rustige maaltijd, op een stoel. Vili gedraagt zich prima. Daarna gaan we terug op stap. Aan het gemeentehuis vragen we nog water aan de burgemeester die net vertrekt. Ik ga een kaarsje branden in de kerk. Voor de heilige Isidoor. We houden een stop om onze short aan te doen. En dan richting Zwitserland. Rond 14:00 zijn we aan de grens! Hier ontmoeten we drie Zwitsers die de VF in de andere richting lopen en net vertrokken zijn in Bern. We wandelen verder en komen aan in Ballaigues, het eerste Zwitserse dorp. In het dorp zien we pijlen naar Les Clées staan, maar die helemaal de andere richting uitgaan dan de VF app. Ik stel voor aan Pierrick om de app te volgen…… Misschien toch niet de beste keuze…. De app stuurt ons richting de rivier. Maar wat een bochtig, hobbelig, slijkerig, dalend geitenpad. Ik denk dat we een dik uur nodig hebben om beneden te geraken. Vele stukken moeten we samen doen : de eerste leidt de kar, de tweede houdt de kar tegen met de leiband. Uiteindelijk geraken we beneden, aan de rivier. Daar ontmoeten we een Zwitsers koppel die een daguitstap aan het doen zijn. Ze zijn vol bewondering voor onze zotte toeren. Hier moeten we de rivier over via een brug en dan verder richting Les Clées. Het pad aan de andere kant is gelukkig veel beter wandelbaar. Meer effen, bosgrond, soms ook keien, soms tunnels in de rotsen. Het doet deugd om terug te kunnen doorwandelen. Vili is op kop, dan Pierrick, dan ik. Op een bepaald moment rij ik over een kassei maar mijn kar verliest haar balans en gaat over kop richting de afgrond links. Ik hang vast aan mijn kar, dus ik mee naar beneden . Gelukkig staat er een boom die de kar tegen houdt en ik wordt vastgehouden door de kar. Pierrick hoort dat ik plots roep en is vliegensvlug bij mij. Daar hang ik dan, tegen een boom , met een zwaar geladen kar. Pierrick glijdt zelf ook wat naar beneden als hij komt helpen. Uiteindelijk gebruiken we de leiband om de kar tegen te houden. Pierrick kruipt omhoog en stabiliseert de kar. Ik klik me los en probeer boven te geraken. Op dat moment passeert het Zwitserse koppel en helpen ze ons om de kar terug op de weg te zetten. Wat een belevenis. Beatrice en Ludovic heten de Zwitsers. We blijven nog wat praten en dan gaan we allemaal terug op stap. Uiteindelijk geraken we rond 17:20 in Les Clées. Vili heeft er genoeg van. Hier kan je doorlopen naar Orbe (nog 7 km), of een shortcut nemen richting Bretonnières. Wij gaan voor de shortcut. Het stijgt direct , maar gelukkig vinden we na 600 meter een plekje in een wei. We zetten de tent. Ik merk dat ik mijn zonnebril verloren ben tijdens de valpartij. We eten een kippenbil . We poetsen de tanden, verzorgen Vili’s pootjes. Wat een dag.

23 km gestapt - in totaal 902 km. We zijn in Zwitserland. Morgen richting Cossonay, en daarna Lausanne.