12 april 2026, Lods - 2,5 km na Ouhans

 De nacht was goed. Een fijn gevoel om in de tent te liggen terwijl je het hoort regenen op de tent. De avond was wat lawaaierig. Er werd precies een feest gehouden aan de onthaal ruimte van de camping waar tafels onder een afdak staan.

Rond 7:00 worden we wakker. Zoals verwacht, regent het nog. Pierrick brengt alle spullen naar het afdak van de onthaalruimte, terwijl ík slaapzakken en matjes inpak. Vili slaapt verder, terwijl ik over en naast hem bezig ben. Hij lijkt niet zo gemotiveerd om uit de tent te gaan. Pierrick oppert het idee om een stuk de bus te nemen omdat het boek zegt dat het volgende stuk, naar de bron van de rivier La Loue, moeilijk kan zijn, zeker bij nat weer. We hebben nog nooit een stuk met de bus gedaan, maar ik kan hem volgen in dit voorstel. We stappen met onze karren, wat het soms toch moeilijker maakt op bepaalde wegen. We zoeken op of er een bus is op zondag. Er is er één om 10:07 in het dorp van Lods. We ontbijten rustig onder het afdak met warm eten (droogvoeding). Het helpt om ons te verwarmen. Daarna pakken we alles in en wandelen we naar de bushalte. We zijn er rond 9:20. De bus stopt om 10:07. Ik vraag of we er op mogen met onze karren. Ja, maar de hond mag er niet op. Enkel kleine honden mogen mee. Daar staan  we dan. Drie kwartier voor niets gewacht. Dus gaan we te voet verder. We beslissen om een stuk de departementale weg D67 te volgen, maar snel komen we een man tegen die met zijn hond aan het wandelen is. Hij zegt dat we eerst nog een stuk langs de rivier kunnen wandelen en pas daarna de D67 nemen en dan later terug een stuk bosweg doen om aan / achter de bron uit te komen. We volgen zijn voorstel. Het is prachtig wandelen langs de rivier. Er zit veel stroming op. Het water is appelblauwzeegroen. Een beetje later wacht de man ons terug op om te checken of we het parcours begrepen hadden. Sympathiek. Vanaf de rivier moeten we stevig stijgen naar de D67. En daarna blijft het traag stijgen . Gelukkig is het zondag en is er niet te veel verkeer op de baan. Na een uur op de D67 slaan we een wegel in, langs een wei met jonge koeien. Even moeten we onder een prikkeldraad door. Daarna stijgt het stevig in het bos, om daarna fors te dalen over een keienpad. Goed opletten om niet uit te glijden. Het regent de hele tijd. Vlakbij de bron van de rivier, is een restaurant dat open zou zijn, le chalet de La Loue. Ik heb op Google dit adres ingegeven. Om 13.15 komen we er toe. Het is open! We mogen binnen, zelfs kleddernat. Vili mag binnen. Wat een fijne plek. Een aangename, vriendelijke eigenaar. Heerlijk eten. We installeren ons achteraan in de zaal en ontspannen. We bestellen koffie, cola, water, voorgerecht, hoofdgerecht, dessert, nog koffie. Het eten is heerlijk. Vili lust het ook allemaal. Rond 15:00 maken we ons klaar om terug te vertrekken en geraken we aan de praat met alle andere gasten. Vili is wat komedie aan het spelen. Ik heb hem zijn kousjes aangedaan en dan begint hij altijd zijn rechterpoot omhoog te houden, terwijl het abces op zijn linkerpoot zat. En na een minuut of zo gebruikt hij zijn rechterpoot wel gewoon. De twee andere tafels waren direct bezorgd voor Vili. Een super fijne stop in de chalet. Een warm onthaal. Heerlijke eten. Aangezien we op 600 meter van de bron van de rivier zitten, en aangezien iedereen zegt dat het de moeite is, gaan we nog even tot daar, zonder de karren. Het is inderdaad prachtig. Ongelofelijk met welke kracht het water uit de rots komt. Daarna trekken we verder op het VF parcours. Het regent nog steeds. Het stijgt nog steeds. We passeren Ouhans en trekken verder. Rond 16:35 komen we aan een open stuk voor het bos begint. Ik stel voor aan Pierrick om de tent te zetten. Vanaf 17:00 wordt meer regen voorspeld. Het was al een zware dag. We zetten de tent zo snel mogelijk in de regen. Vili kan niet wachten om er in te gaan . We drogen Vili wat met zijn handdoek. We kruipen zelf in de tent en trekken droge kleren aan. Om 18:00 ligt iedereen neer. We zitten op 810 meter hoogte. Niets vergeleken met Sander zijn bergavonturen, maar we voelen dat we stilaan omhoog gaan. 

Mogelijks 16 km gestapt - in totaal 846,7 km. Wat een dag. Regen. Stijgen. Maar een prachtige, onvergetelijke, hartverwarmende stop in le Chalet de la Loue.

Morgen richting Pontarlier. Daarna richting de Frans-Zwitserse grens.

De bron van de rivier La Loue

Ontbijt aan de camping 

Op weg naar de bushalte van Lods

Aan de bushalte 

Het pad langs de rivier 

Het panorama vanaf de D67

Het blijft stijgen 

Aangekomen in het restaurant, zoekt Vili direct contact met iedereen 

Voorgerecht - heerlijk 

Hoofdgerecht - fantastisch 

De uitbaters van de chalet- een warm onthaal, net wat we nodig hadden 

Vili is tevreden- met zijn “mankepoot” steelt hij de harten van alle klanten 

Na het eten nog even naar de bron van La Loue gewandeld 

De bron van de rivier La Loue  

Iedereen in de tent - droge kleren aan - poten verzorgen van Vili

Vili is vertrokken - wintervest / slaapjas aan